tryptyk, trzy oddzielne karty, drzeworyt barwny, tusz, papier, 37x75 cm (37x25 cm x 3), sygnatura autora, oznaczenie wydawcy na marginesie w czarnym kartuszu, ślady po taśmie, zaniecenia, przebarwienia, otwory po przejściu robaka, zachowane marginesy
Drzeworyt przedstawia kulminacyjną, dramatyczną scenę z popularnego spektaklu teatru kabuki, którego pełna nazwa brzmi: Żelazny wachlarz bojowy trzech nieustraszonych królestw: Bitwa pod Coxingą. Grafika to tzw. yakusha-e (portret aktorów) i ilustruje konkretne postacie dramatu w pełnej ekspresji pozie teatralnej. W centrum widzimy głównego bohatera o imieniu Watōnai (w tej roli aktor Kawarasaki Sanshō) z charakterystycznym, czerwono-białym makijażem twarzy kumadori, który symbolizuje heroiczną siłę, sprawiedliwość i gniew. Brodaty dostojnik po lewej stronie to chiński generał Go Sankei (grany przez Kawarasakiego Gonnosuke), przedstawiony w bogatym stroju wojskowym i z długą brodą. Na prawym arkuszu u góry znajdują się małżonkowie: generał Kanki (Ichikawa Sadanji) i jego żona Kinshōjo (Iwai Hanshirō). Sztuka opowiada o misji Watōnaja, który wyrusza z Japonii do Chin, aby pomóc w obaleniu najeźdźców i przywrócić na tron prawowitą dynastię Ming. Kluczowym momentem opowieści (często uwiecznianym na drzeworytach) jest próba pozyskania potężnego generała Kankiego jako sojusznika. Ponieważ Kanki waha się ze względu na skomplikowane powiązania polityczne i rodzinne, jego żona Kinshōjo decyduje się na tragiczne poświęcenie, by przekonać męża do słusznej walki. Drzeworyt doskonale oddaje emocjonalne napięcie, dynamiczne gesty oraz bogactwo kostiumów, które były znakiem rozpoznawczym dziewiętnastowiecznych przedstawień kabuki.
Urodzony w 1835 roku Toyohara Kunichika dorastał w dzielnicy Kyobashi w Edo wśród kupców i rzemieślników. W 1848 roku, w wieku 13 lat, został przyjęty jako uczeń do pracowni Utagawy Kunisady I (Toyokuni III 1786-1865). Był znany jako jeden z „Trzech Wielkich Twórców Meiji Ukiyo-e”, wraz z Yoshitoshi Tsukioka (1839-1892) i Kiyochika Kobayashi (1847-1915). W 1869 roku zaczął publikować serie portretów aktorów kabuki. Jako projektant grafiki tworzący yakusha-e (grafiki aktorów), Kunichika był regularnym gościem za kulisami teatru Kabuki. Wykonywał szkice aktorów przed i w trakcie przedstawień oraz na próbach. Posiadał dogłębną wiedzę na temat każdego aspektu teatru, będąc dobrze zaznajomionym ze sztukami, dramatopisarzami, aktorami i ich stylami gry. W przeciwieństwie do większości artystów tamtego okresu, używał mocnych czerwieni i ciemnych fioletów, często jako kolorów tła, zamiast delikatniejszych kolorów, które były wcześniej używane. Te nowe kolory zostały wykonane z barwników anilinowych importowanych w okresie Meiji z Niemiec. Twórczość Kunichiki kontrastuje z pracami wielu współczesnych mu artystów, ponieważ uparcie trzymał się tradycyjnego stylu i tematyki klasycznego japońskiego drzeworytu, nie ulegając wpływom nowych zachodnich form sztuki. Jego miłość do kabuki zainspirowała go do przedstawiania aktorów w ich różnych rolach i z różną mimiką twarzy. Umiejętne wykorzystanie kolorów i zdolność do przełożenia głębi emocji aktora na stronę sprawia, że jego prace są jednymi z najbardziej dramatycznych, jakie kiedykolwiek powstały. W późniejszym okresie swojej kariery Kunichika zwrócił się przede wszystkim ku formatowi tryptyku, ponieważ zwiększony rozmiar dał mu przestrzeń do pełnego przedstawienia dramatu i akcji przedstawionych postaci.
Kunichika zmarł w swoim domu w Honjo 1 lipca 1900 r. w wieku 65 lat z powodu złego stanu zdrowia i napadów intensywnego picia spowodowanych śmiercią jego córki Hany w 1899 roku. Został pochowany w świątyni buddyjskiej Shingon Honryuji w Imado, Asakusa. Jego nagrobek został zniszczony podczas trzęsienia ziemi w 1923 roku, ale członkowie rodziny wznieśli nowy w 1974 roku. W dawnej Japonii powszechnym zwyczajem ludzi o wysokiej pozycji kulturowej było pisanie wiersza przed śmiercią. Na grobie Kunichiki widnieje jego wiersz: Ponieważ jestem zmęczony malowaniem portretów ludzi tego świata, namaluję portrety Enmy (króla piekieł) i diabłów.
